پايگاه اطلاع رسانى حضرت آيت الله اراكى ـ دام ظله

دروس

آخرین دروس

جلسه 8

فقه الزكاة | سال تحصيلى ۱۴۰۵ | ما تجب فیه الزکاة

۱۴۰۵/۰۷/۲۰

درس فقه اجتهاد-بحث اجزا-فروع بحث اجزاء-ج7

فقه اجتهاد | سال تحصيلى ۱۴۰۵ | (آرشیو 13840214)

۱۴۰۵/۰۷/۱۵

درس فقه اجتهاد-بحث اجزا-فروع بحث اجزاء-ج6

فقه اجتهاد | سال تحصيلى ۱۴۰۵ | (آرشیو 13840213)

۱۴۰۵/۰۷/۱۴

جلسه 7

فقه الزكاة | سال تحصيلى ۱۴۰۵ | ما تجب فیه الزکاة

۱۴۰۵/۰۷/۱۹

جلسه 12

اصول فقه | سال تحصيلى ۱۴۰۵ | اصول عملیه - مقدمات بحث

۱۴۰۵/۰۷/۲۰

جلسه 11

اصول فقه | سال تحصيلى ۱۴۰۵ | اصول عملیه - مقدمات بحث

۱۴۰۵/۰۷/۱۹

مراسم‌ معنوی و روضه‌های اهل‌بیت (ع)

مراسم مذهبی

آرشیو

آلبوم تصاویر

جديدترين سوالات

دلیل شرعی وجود نسب در کودکان متولد از طریق اهداء تخمک چیست؟

اهدای تخمک به زنی که همسر شرعی دارد با توافق طرفین اشکالی ندارد و فرزندی که متولد می شود فرزند شوهر شرعی آن زن است و زنی که فرزند را می زاید مادر اوست. پس از تزریق تخمک به زن دارای همسر شرعی، آن تخمک جزء بدن آن زن می شود و فرزند حاصل از تخمک مذکور که با اسپرم شوهر شرعی آن زن بارور می شود فرزند آن زن و شوهر است.

دلیل شرعی وجود نسب در کودکان متولد از طریق اهداء اسپرم چیست؟

استفاده از اسپرم مرد اجنبی در رحم زن اجنبیه جایز نیست مگر آنکه عقد شرعی بین آن دو به وجود آید و پس از آن از اسپرم مرد در رحم زنی که همسر شرعی اوست استفاده شود. بنابراین الحاق ولدی که از اسپرم مرد اجنبی به وجود آمده به آن مرد ثابت نیست.

نسب در فرزندان متولد از بارورهای نوین پزشکی به چه دلیل شرعی وجود دارد؟

اگر باروری از طریق استفاده از نطفۀ مرد باشد و پس از بارورشدن آن، در رحم همسر شرعی وی کاشته شود و فرزند به دنیا بیاید، صاحب نطفه، پدر است شرعاً و عرفاً، چون ولد، نماء نطفۀ اوست و همسری که فرزند را زائیده، مادر شرعی است لقوله تعالی: (إِنْ أُمَّهاتُهُمْ إِلاَّ اللاَّئي; وَلَدْنَهُمْ) [سورۀ مجادله: 2].

آیا حقیقت شرعیه مختص به زمان پیامبر اسلام است یا در سایر ادیان و پیامبران صاحب تشریع نیز مى تواند وجود داشته باشد؟

در سایر ادیان مى تواند باشد لکن اطلاع بر احکام و اوضاع لفظی مربوط به انبیای سایر ادیان تنها از طریق بیان قرآن و رسول اکرم (ص) و معصومين (ع) مقدور است.

حکم خواندن روضه های دروغ در عزاداری

نسبت دروغ دادن به مؤمن، حرام است و حرمت آن در حق معصومین (ع) اشدّ است. البته بیان لسان حال به نحوی که موجب وهن و استخفاف به معصومین (ع) یا سایر مؤمنین نشود مانعی ندارد.